படைத்துவிட்டு படியளக்காமல்
இருந்தால்..எப்படி...ஜீவன் துடிக்காதா..
திங்களில் காலடி வைத்து
செவ்வாயில் குடியமர...
எனக்கு ஆசையில்லையா...
நான்
படியேறி வரட்டுமா..
அதுவும் மடியேந்தி
கொஞ்சம் அள்ளிப்போடேன்
அதில் பஞ்சமில்லாமல் தஞ்சமென..
அந்த இதயம் வந்து விழட்டும் இந்த மடியில்...

ஒன்று வாங்கினால்..
ஒன்று இனாமாம்..
அந்த அங்காடித் தெருவில்
அழகாய் தொங்கியது அச்செழுத்தில்..

உள்வைத்துப் போனேன் அடியை..

மல்லுவேட்டி
மடித்த சேட்டு
வாரியதலை
கூரிய பேச்சு
குனிந்த அநாகரீகம்
கூடிருக்கும் நாகரீகம்
வாட்டமில்லா வாசம்
வாட்டசாட்டமாய் மனிதம்
அன்பென்று ஒன்றைக் கொடுத்தான்
இதயமென்ற ஒன்றை கொடுக்க மறந்துவிட்டானா.....

குறிப்பிட்ட சில..
நேரங்களுக்கு மட்டுமே
பொழிந்துவிடுகிறது
குடைவிரிந்து..
களித்து..
நனைந்து..
பின்
மடங்கிப் போகிறது
அந்தக் கைபிடியுடனேயே...

மாங்கனி பக்கமிருக்க
மயவன் சொர்கமென..
பரந்த மார்பிலே..
படர்ந்த கொடியும்..
விரிந்த பந்தத்துடன்..
பய பக்தியும் சேர்ந்து
திரிந்து எரிந்த சுடர்நாளே..!
அன்றுனக்கு சிவராத்திரி
இன்றும் அதே....
இர வாய் ..முதல்....
மத்தாப்பு சொரியட்டும்..
மரிக்கொழுந்து வாசலிலே...

பாலும் தெளிதேனும் பாக்கும் பருப்புமிவை
நாலும் கலந்துனக்கு “நாம்” தருவோம் – கோலஞ்செய்
துங்கக் கரிமுகத்துத் தூமணியே “நீயெமக்கு”
சங்கத் தமிழ் மூன்றும் தா.

அன்பைக் கொண்டு..
ஆக்கிரகத்தைக் கொன்றழி!
இன்னலைக் கண்டு..
ஈரப்பசை கொண்டு மெழுகிவிடு!
உகப்புக் கொண்டு..
ஊத்தைபோக்கி உலரவிடு!
எரிகதிர்போல் எழுச்சி பூண்டு..
ஏழ்மையைக் கொல்!
ஐயுணர்வை ஐக்கியமாய்க் கொண்டு
ஆக்கிப் படைத்துவிடு!
ஒட்பம் உடுத்தி..
ஓதிநட ஓர் எடுத்துக்காட்டாய்!
ஔவித்தல் கூடாதென..
ஔவையை வழிகாட்டு!
இஃதே..யாம் இணைந்தால் இன்புறலாம்..
கழிந்துபோன காலத்தைவிடுத்து..
கனிந்திருக்கும் இந்தாண்டுலே
காலடிபதித்துக் கொய்து..
காப்பாற்றிருப்போமே இவைகளை!!

{ஆக்கிரகம்-கடும்சினம்}{உகப்பு-மகிழ்ச்சி}{ஊத்தை-அழுக்கு}{எரிகதிர்-சூரியன்}{ஒட்பம்-அறிவு,அழகு}{ஔவித்தல்-பொறாமைப்படுதல்}

உறவியல்..உணர்வியல்..அறிவியல்..அன்பியல் கொண்ட அனைத்து உறவுகளையும் ..அணைத்து....
இந்த அழகியல்.. ஆனந்தத்துடன் அள்ளிக் கொடுக்கும் புதுவருட வாழ்த்துகள்
{நான் அ{ச}மைத்த அழகு மேடை..இனிப்பாலே....}