வெங்காயம்...!!
உள்ளே உரிக்காதே..!
கண்ணில் நீர்வரும்
எனக்கல்ல !உனக்குத்தான்

நீர் இன்றி
நிறம் குன்றி
மணம் இன்றி
மடிந்து,
துடித்து,
வாடி...
வார் கொஞ்சம் ஈரத்தை
பின்பார்
பஞ்சம் போய்
நெஞ்சம் பிடிக்கும்.

உயிருக்குள் உய்யும் மெய்யே..
தடம் பதித்துச் செல்லும் அழகும்..
ஒழுகிக் கசிந்துபோகும் அன்பும்...
மசித்த பருப்புபோல் உருவம் காணாமல்..

சகித்தே சுமக்கும் பாங்கும்..
நீ
வசித்து வாழும் கூட்டை
உசத்திப் பார்க்க வைக்கிறாய்..
உணர்வுக் கொம்பின் உதவியால்..
கையும் களவுமாய் பிடித்தேன்

நான் கழன்றால்...ஓடு
நீ மடிந்தால்..உயிர்
உயிரோடு இருக்கும்போதே...
சொல்லிவிடேன்......

கலைமகளே...!
உன் கைப்பொருள் நான்
எப்பொருளும்..
எம்மனமும்..
எவ்மணமும்..
எக்கணமும்..
உள்வாங்க..
மீட்டிக்காட்டும் என் மீனாம்பிகையே..!
உன்தாள் சரணம்
தில்லைக்கூத்தரே சரணம்
என் மானசீகக் குருவே..காளமேகரே..!
சரணம்!சரணம்!! சரணம்!!!

{அனைத்து உள்ளங்களுக்கும் ,உள்ளங்களிலும் அணைத்து எம்மொழி ஊற..
அம்பிகை அருள்வாரென..நான் கைகூப்பியே...

எண்ணம் இயங்க..
மனம் பொங்க..
கண்துலாவி..
காணத்துடிக்கும் இந்த இனிப்பை
கை கொள்ளும்வரை அள்ளுங்களேன்
கரைந்தொட்டாமல் கண்ணியமாக!

கவிதை கொடுத்துக் காற்றை வாங்கி
காதல் வீங்கிக் கிடக்கிறதே
ஏங்கி..
ஏங்கி..
ஓங்கி
ஒன்று கொடேன்
அறை
கறைபடாமல் பார்த்து
நாலிதழும் நயன்பட கன்னம் வைத்தே

பஞ்சும் நெருப்பும் பக்கத்தில்
பற்றி...
பிடித்து..
அணைவதில்லை
மெய்யாலும் ..
விழுது உருகுவதில்லை
மெய்வாளும்..
கூர்மை மழுங்குவதில்லை
மெய்வாழும்.. வீணைக்குள்ளே !

எண்பாட்டில் நானிருக்க.
தண்பாட்டில் அவனிருக்க..
பண்பாட்டின் பதம் பிழைத்து பதராவதுமில்லை
தும்பை மழித்த துளசிக்கூட்டுக்குள்ளேயிருந்து
கற்பின் நறுமணம் காற்றில் வருகிறதா...