கனவு

நானும்...
கண்டேன் கனவு
அதை நனவாக்கப் பாடுபட்டேன்
சமூகம் பட்டதுபாடு..
ஏற்கமுடியாதெனத் துள்ளிக்குதித்து
என்னால் அவர்களின் ஆட்டத்துக்கு
ஈடாக..
ஒத்துழைக்க முடியவில்லை
காலில்லாமல் ..
கைபிடிக்கக் கனவுகண்டால் பலிக்குமா..
நாக்குவழிக்கும் நல்லபாம்புகள் இருக்கும்வரை
கனவு நனைகிறது குடைபிடிக்க யாருமின்றி..

ஒரு கல்லைக் கொடு
கலைவடிக்கின்றேன்
ஒரு சொல்லைக் கொடு
கவிதையாக்குவேன்
பொல்லைக் கொடு
புல்லாங்குழல் பிறந்துவரும்
வில்லைக் கொடு
விசயனைப் பார்..
ஏட்டைக் கொடு
காவியம் காண்பாய்
இமயத்தைக் காட்டு..
ஏறிவிடுகிறேன் ம்ம்ம் என்று சொல்லும் முன்பே
இதயத்தைமட்டும் பருந்துகளுக்கு இரையாக்காதே
என்னியக்கம் நின்று நீயடக்கம் செய்ய நேரிடும்

தொப்பட்டமாய் ..நனைவது
அப்பட்டமாய் தெரிகிறதே..
காதலென......

மயில்இறகு பிடுங்கி
இதமாய் வருடுகிறாயே...
அதன் காயம்
உன் காயத்துக்கு மருந்தானால்...
அதன் மேனியை யார்வருடுவார்..
போய்பார்..
அது தோகைமயில்தான்
ஆணுக்கு வலியில்லையென யார் சொன்னார்....
வழியில்லாமல்....
வெளிவருவதில்லை
மூடியே பாறையாகி
முடிவில்லா முள்ளாகி
முண்டமாய்தான் பறக்கிறது
பெண் ஆட்டிக்கு தெரியாமல்...

இழுத்து வாரி
கூட்டிக் கட்டி
தொட்டு அலங்கரித்து
சூடி அழகு பார்த்த...
கார்மேகக் கருங்குழல்
பாத்திரத்துக்குள் ஒன்று தவறிவிழுந்தால்...
அன்னத்தையே தள்ளி வைப்பது சிலபேர்
கொட்டிவிடுவது பலபேர்...
இருக்கும் இடம் தவறுவதால்...
இழிவான அருவருப்பு....

பாதாம்,பிஸ்தா,முந்திரி
சாப்பிடு
முதலிரவுக்கென்றேன்...
சீ..சீ..
அன்பு மட்டும் போதுமென்றான்

என்னைக் கையேந்தி
மார்பிலும் தோளிலும்..
தூளி கட்டி தொட்டிலாட்ட
துள்ளி நடமாட...
உதைத்து கோலிவிளையாட..
உரம் வேண்டுமல்லவா..

நான் ஐன்னித்த அந்த முதலிரவாக
போகப்போகிறேன்.. என..
புரியாத அந்த தாயுமானவன்

இதயத்தை தொட்டு..
ஈரத்தை காட்டி...
ஈயத்தை ஊற்றி..
இந்த உலகத்தைவிட்டே..போக
உன்னால் மட்டுமா முடியும்...

நானும் ..
காந்தாரி போலதான்..
மரத்துடன்..மரமாய்..