இதயத்தில்...
பலபேர் இருக்கலாம்..
போகலாம்..
வரலாம்..
அது ஒரு வாசல்படி

நீ
உலர்த்திகோதிக்கொண்டிருக்கும் போது
உனக்கே தெரியாமல்..
இறக்கைக்குள்
நுழைந்துவிட்டேன் வாஸ்துபடி
உனை நான் வாழவைக்க.

என் கணவனைப்பற்றி...அறிமுகப்படுத்தி வைக்கிறேன்..

பூக்கள் விரியும்போது ..ஒரு மணம்வருகின்றதல்லவா...
பெரியவர்களைக் கண்டவுடன் ..ஒரு மரியாதை தோன்றுகின்றதல்லவா..
குழந்தைகளைக் கண்டால் .அள்ளியணைத்துக் கொஞ்ச ஒரு ஆசை எழுமல்லவா...
சுவையான..அதிலும் பிடித்த உணவைக் காணும்போது ஒரு ஆவல் வருகின்றதல்லவா..
விரும்பிய..நாடெல்லாம் பார்க்கவேண்டும் என்று எண்ணும்போது.. வரமாய் வந்துவிழுகின்றதல்லவா...
கோயிலில் ..திரைவிலகி மூலஸ்தானம் தெரியும்போது.. ஓர் உணர்வு தோன்றுமல்லவா...
வறுமையில் வாடும்போது.. கோடிக்கணக்காய் ஒரு லாட்டரி விழுமல்லவா..
கண்ணிழந்தவர்க்கு.. பார்வை கிடைக்கும்போது ஆனந்தொளி தோன்றுமல்லவா...
இத்தனை உணர்வுகளையும் ஒன்றாய்க் குழைத்தெடுத்து
என்னில் பூசிப்பூசியே...
ஒவ்வொருநாளும்..
என்னைக் குளிப்பாட்டிக் கொண்டிருக்கும்
என் மதிவாணன்தான்
என் கணவன்..!
உங்களுக்கும் இப்படிக் கிடைத்திருக்கின்றானா ஒருவன்...
இல்லவே இல்லை.. அப்படித்தானே..
ஏன் என்றால்..
என்னைப்போல் அழகியாய் நீங்கள் இருக்கமுடியாது
நான் கோயிலுக்கும் போவதில்லை
அத்தையும்,அம்மானும் என்வீட்டில் இருப்பதால்..
தொழுநோய்காரிக்கு தொண்டென . தங்களை அர்பணித்துக்கொண்டிருக்கும்
தெய்வங்களிடமிருந்து நான் அழகியாகிக்கொண்டுதான் இருக்கின்றேன் .தினம்தினம்..!!

எப்படியோ.....
தவறிவிழுந்துவிட்டேன் அந்தச் சாக்கடையில்
தூக்கி நிறுத்தவோ..
தாங்கிப்பிடிக்கவோ..
தட்டிக்கொடுக்கவோ..
கரங்கள் நீளவில்லை
“உடல்தேவையாம்”

தவறிக்கொண்டேயிருந்தேன் ..அறியாமையால்..
தவறவைத்துக்கொண்டிருந்தனர்..பெண் என்பதால்..
நான் கூனியல்ல..
நிமிரவிடவில்லை விருந்தாளிகள்..

அடித்த நீச்சல் போதுமென்று உடலசர...
மெல்லத் தலையை நீட்டி வெளிவரப்பார்த்தால்...
கரையை எங்கோ தவறவிட்டுவிட்டேன் என் இளமையின் வேகத்தால்
சரி...
ஒரு முயற்ச்சியுடன் தவழ்ந்து வருகிறேன் கண்டுவிடலாமென..
ஓ.ஓ..ஓ..ஏதோ ஒன்று என்னை அழுத்துகின்றதே..
அதுதான் புதைகுழியாம்..!
தவறிவிழுந்தாலும்.. தெரிந்துவிழுந்தாலும் விடாதாமே..
என்னை இழுத்துக்கொண்டிருக்கிறது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக..
இப்போ இதற்கு “உயிர்” தேவையாம்
முன்னால் உடலைக்கேட்டார்கள் இது உயிரைக்கேட்கிறது
எடுத்துவிட்டுப்போ... எயிட்ஸே..
நீயாவது தொட்டுக் கேட்டாயே..
இல்லையென்றால் ..
தேவைக்கு தொட்டுக்கொள்ளும் ஊறுகாய்போல..
அந்த நரகத்தில் இன்னும்நான் நெளிந்துகொண்டுதானிருப்பேன்..!!

தங்கத்தாமரை நான்..
தாங்கவா சூரியனே..
சுட்டாலும்..
பட்டுத்தான் என் இதழ்
நீர் பட்டுத்தான் ..
நீரின்றி நானேது..
நாமின்றிப் பூவேது..
பூவின்றி அழகேது..
அழகின்றி மணமேது..
மணத்துக்குள்தான் நல்லதும்,கெட்டதும்
அதற்குக் காரணம் மனம்தான்!

சின்னச் சட்டையில்..
பாவாடைசட்டையில்..
தாவணிபாவாடையில்..
சுடிதாரில்..
ப்பாண்டு ஜீன்ஸில் ..உள்ள உணர்வுவெகுளியெல்லாம்..
வழித்தெடுத்துப்
பொம்மையைச் சேலைக்குள் திணித்தடைத்து
சென்றுவா என்றால்...

பருத்தியை உடைத்துப்பார் ..
அந்த உணர்வுதான் என்நெஞ்சு
புரிந்து திரித்திருக்கிறாயா..
திரியென...
இல்லையே..
உணர்வுகளைத் தொலைத்து உணர்ச்சிக்குமட்டும் ஆளாக்கி
இரு அறையிலே..
அடைத்துவைத்திருக்கிறாயே..
ஒன்று எரிகிறது..
மற்றொன்று எரிக்கிறது !கட்டிவைத்துத் தீனீபோட்டால்...
திரியென...
நீ சொல்லும்வரை எனக்கே தெரியாது நான் சுடரென..
இப்படித்தான் எனச் சொல்லவில்லை..
இப்படியும் சில...

இன்றெனக்கு என்ன பரிசளிக்கப்போகிறாய்
இன்றே அளித்துவிடு..
அப்புறம்..

எனக்குக் கூச்சமாய் இருக்கலாம்..
நீயும் கூச்சத்தை மறக்கலாம்..

உனக்குநான் கண்ணுதானே..
அதனால்
இரு பரிசளி
ஒன்று “சூழ்நிலை”
இரண்டு “சமயசந்தர்ப்பம்”
இவையிரண்டையும் எடுத்து
எனக்கு அழகாகச் சுற்றிக்கொடு
பின்னால் சொல்லிக்காட்ட முடியாதல்லா..

ஒன்றுனக்குதிர்ந்தால்...
என் உயிர் மாய்ந்துபோகும்
நான்கேட்டதை எனக்களி
பின் ..
உன் கற்பைக்கூட நான் கேட்கமாட்டேன் ஏனென்று..!!

இன்று நுட்பமாகப் படியுங்கள்
பக்கம் பக்கமாகச் சென்று..
உளிகளே...
சிற்பங்களின் மனம் பேசும்நாள்
குறிப்பெடுங்கள்
குறித்தும் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்
அவளை அழகாக்க...